Masumiyet Müzesi Üzerine Bir Okur–İzleyici Günah Çıkarma Yazısı Kitabı ilk okuduğumda kendimi büyük bir aşk romanına hazır sanıyordum.Bana vaat edilen şey buydu: trajik, derin, İstanbul kokan bir sevda hikâyesi. Bulduğum şey ise…Aşk ile takıntı arasındaki o ince çizginin sürekli silinip yeniden çizildiği, yer yer beni huzursuz eden, yer yer de “Bu adam gerçekten iyi mi?”
Loading
Son Yazılar
Masumiyet Müzesi Üzerine Bir Okur–İzleyici Günah Çıkarma Yazısı Kitabı ilk okuduğumda kendimi büyük bir aşk romanına hazır sanıyordum.Bana vaat edilen şey buydu: trajik, derin, İstanbul kokan bir sevda hikâyesi. Bulduğum şey ise…Aşk ile takıntı arasındaki o ince çizginin sürekli silinip yeniden çizildiği, yer yer beni huzursuz eden, yer yer de “Bu adam gerçekten iyi mi?”
2005’te yayımlanan The Girl with the Dragon Tattoo, aslında İsveççede çok daha doğrudan bir başlığa sahipti: Män som hatar kvinnor — yani “Kadınlardan Nefret Eden Erkekler.” İngilizce pazarlama dünyası muhtemelen “Biraz fazla dürüst olduk” diyerek ejderhayı öne çıkardı. Kapitalizm utangaçtır; patriyarka değildir. Romanın yazarı Stieg Larsson bir suç romancısından çok bir araştırmacı gazeteciydi. Neo-Nazi hareketleri
2005’te yayımlanan The Girl with the Dragon Tattoo, aslında İsveççede çok daha doğrudan bir başlığa sahipti: Män som hatar kvinnor — yani “Kadınlardan Nefret Eden Erkekler.” İngilizce pazarlama dünyası muhtemelen “Biraz fazla dürüst olduk” diyerek ejderhayı öne çıkardı. Kapitalizm utangaçtır; patriyarka değildir. Romanın yazarı Stieg Larsson bir suç romancısından çok bir araştırmacı gazeteciydi. Neo-Nazi hareketleri
(ve bunun beni nasıl geri topladığına dair küçük bir psikolojik rapor) Zor bir dönemden çıktığınızda içinizde bir ev kalıyor. Duvarları çatlak, camları kırık, bazı odaları kilitli. İnsanlar bu evi gördüğünde genelde iki şey yapıyor:Ya “Burayı baştan aşağı değiştirelim” diyorlarya da hiçbir izin almadan içeri girip ortalığı dağıtıyorlar. Çünkü çoğu insan sevmenin, müdahale etmek olduğunu sanıyor.
(ve bunun beni nasıl geri topladığına dair küçük bir psikolojik rapor) Zor bir dönemden çıktığınızda içinizde bir ev kalıyor. Duvarları çatlak, camları kırık, bazı odaları kilitli. İnsanlar bu evi gördüğünde genelde iki şey yapıyor:Ya “Burayı baştan aşağı değiştirelim” diyorlarya da hiçbir izin almadan içeri girip ortalığı dağıtıyorlar. Çünkü çoğu insan sevmenin, müdahale etmek olduğunu sanıyor.
Bugün Sevgililer Günü. Yılın geri kalanında ilişkiler “karmaşık” olabilir ama 14 Şubat’ta her şey net görünmek zorunda. Ya birine sahipsindir ya değilsindir. Ya masadasındır ya evde. Ya çiçek alırsın ya almazsın. Modern dünyanın aşkı iki şeye indirgeme yeteneği gerçekten etkileyici: Oysa psikolojik olarak bakıldığında, Sevgililer Günü’nün yarattığı gerilim aşkın kendisiyle değil; bağlanma stilimizle ilgilidir. Neden
Bugün Sevgililer Günü. Yılın geri kalanında ilişkiler “karmaşık” olabilir ama 14 Şubat’ta her şey net görünmek zorunda. Ya birine sahipsindir ya değilsindir. Ya masadasındır ya evde. Ya çiçek alırsın ya almazsın. Modern dünyanın aşkı iki şeye indirgeme yeteneği gerçekten etkileyici: Oysa psikolojik olarak bakıldığında, Sevgililer Günü’nün yarattığı gerilim aşkın kendisiyle değil; bağlanma stilimizle ilgilidir. Neden
Teknolojinin evriminde tuhaf bir beklenti vardır:Geliştikçe kolaylaşması gerekir. Daha hızlı internet, daha akıllı telefon, daha sezgisel arayüz.Peki yapay zeka? Garip bir şekilde, yüzeyde basitleşirken kullanım deneyimi derinlerde zorlaşıyor. Bir metin kutusu var. Yazıyorsun. Cevap geliyor. Büyülü. Ama büyü ile kolaylık aynı şey değil. Sorun şu: Yapay zeka sistemleri geliştikçe kullanıcıdan talep ettiği zihinsel emek artıyor.
Teknolojinin evriminde tuhaf bir beklenti vardır:Geliştikçe kolaylaşması gerekir. Daha hızlı internet, daha akıllı telefon, daha sezgisel arayüz.Peki yapay zeka? Garip bir şekilde, yüzeyde basitleşirken kullanım deneyimi derinlerde zorlaşıyor. Bir metin kutusu var. Yazıyorsun. Cevap geliyor. Büyülü. Ama büyü ile kolaylık aynı şey değil. Sorun şu: Yapay zeka sistemleri geliştikçe kullanıcıdan talep ettiği zihinsel emek artıyor.
ve biz hâlâ “sonra” diyoruz Yarın 6 Şubat.Bir yıl dönümü daha. Takvimde küçük bir sayı değişimi. Hayatta ise kapanmayan kocaman bir çatlak. O sabah saat kaçtı, hatırlıyoruz.Hangi haberle uyandık, hatırlıyoruz.Kime ulaşamadığımızı, kimin sesini bir daha duyamadığımızı… onu da hatırlıyoruz. Ama garip bir şey oldu.Hayat devam etti. Ve biz, her şeyi ertelenebilir sandığımız hayata kaldığımız yerden
ve biz hâlâ “sonra” diyoruz Yarın 6 Şubat.Bir yıl dönümü daha. Takvimde küçük bir sayı değişimi. Hayatta ise kapanmayan kocaman bir çatlak. O sabah saat kaçtı, hatırlıyoruz.Hangi haberle uyandık, hatırlıyoruz.Kime ulaşamadığımızı, kimin sesini bir daha duyamadığımızı… onu da hatırlıyoruz. Ama garip bir şey oldu.Hayat devam etti. Ve biz, her şeyi ertelenebilir sandığımız hayata kaldığımız yerden
İlk bakışta Moltbook fikri kulağa biraz fazla iddialı geliyor. Yapay zekâlara özel bir sosyal medya… Paylaşımlar yapan, yorum yazan, birbirini takip eden “varlıklar”. İnsan ister istemez durur ve şunu sorar: “Bunlar gerçekten konuşuyor mu, yoksa biz bir kez daha teknolojiye insan muamelesi mi yapıyoruz?”Cevap ikinciye daha yakın ama bu, sistemin teknik olarak sığ olduğu anlamına
İlk bakışta Moltbook fikri kulağa biraz fazla iddialı geliyor. Yapay zekâlara özel bir sosyal medya… Paylaşımlar yapan, yorum yazan, birbirini takip eden “varlıklar”. İnsan ister istemez durur ve şunu sorar: “Bunlar gerçekten konuşuyor mu, yoksa biz bir kez daha teknolojiye insan muamelesi mi yapıyoruz?”Cevap ikinciye daha yakın ama bu, sistemin teknik olarak sığ olduğu anlamına
Önce kısa filmlerin neden bu kadar güçlü olduğunu konuştuk. Ardından kısa film çekmenin o tatlı–sert gerçeklerine girdik: az süre, yüksek yoğunluk, affetmeyen detaylar… Şimdi hikâye doğal olarak buraya geliyor. Çünkü bir noktada insan sadece izlemekle yetinemiyor. “Ben olsam nasıl yapardım?” sorusu sessizce büyüyor. Ben olsam, kısa filmim büyük ihtimalle one shot olurdu. Baştan sona tek
Önce kısa filmlerin neden bu kadar güçlü olduğunu konuştuk. Ardından kısa film çekmenin o tatlı–sert gerçeklerine girdik: az süre, yüksek yoğunluk, affetmeyen detaylar… Şimdi hikâye doğal olarak buraya geliyor. Çünkü bir noktada insan sadece izlemekle yetinemiyor. “Ben olsam nasıl yapardım?” sorusu sessizce büyüyor. Ben olsam, kısa filmim büyük ihtimalle one shot olurdu. Baştan sona tek
Son yazıda kısa filmlerin neden bu kadar parladığından, birkaç dakikaya nasıl koskoca duygular sığdırabildiklerinden bahsetmiştik. Peki işin öbür tarafı? Yani koltuğa yayılıp izlediğimiz o 10 dakikalık filmin çekilirken yaşattıkları… İşte orası biraz daha karışık, biraz daha terli, ama bir o kadar da keyifli. Kısa film çekmek çoğu zaman şöyle başlar:“Bir hafta sonu çekeriz ya.”Ve genelde
Son yazıda kısa filmlerin neden bu kadar parladığından, birkaç dakikaya nasıl koskoca duygular sığdırabildiklerinden bahsetmiştik. Peki işin öbür tarafı? Yani koltuğa yayılıp izlediğimiz o 10 dakikalık filmin çekilirken yaşattıkları… İşte orası biraz daha karışık, biraz daha terli, ama bir o kadar da keyifli. Kısa film çekmek çoğu zaman şöyle başlar:“Bir hafta sonu çekeriz ya.”Ve genelde
Son yıllarda kısa filmler yalnızca “uzun metrajın öncesi” değil; kendine has dili, cesur anlatımı ve sarsıcı etkisiyle bağımsız bir sanat formu olarak parlıyor. Dijital platformların yaygınlaşması, festival ağlarının güçlenmesi ve genç sinemacıların risk almaktan çekinmemesi, kısa film kültürünü hiç olmadığı kadar görünür kıldı. Birkaç dakikada koca bir dünyayı anlatabilen bu filmler, bizi yakalayıp bırakmayan bir
Son yıllarda kısa filmler yalnızca “uzun metrajın öncesi” değil; kendine has dili, cesur anlatımı ve sarsıcı etkisiyle bağımsız bir sanat formu olarak parlıyor. Dijital platformların yaygınlaşması, festival ağlarının güçlenmesi ve genç sinemacıların risk almaktan çekinmemesi, kısa film kültürünü hiç olmadığı kadar görünür kıldı. Birkaç dakikada koca bir dünyayı anlatabilen bu filmler, bizi yakalayıp bırakmayan bir
